Orions Galactic Life

Eens was er Yllarion, de Tweede Adem van het melkwegstelsel – een rijk geboren niet uit verovering, maar uit resonantie. Het rees niet door oorlogsschepen, maar door harmonische heerschappij: de volmaakte beheersing van materie via frequentie, herinnering en emotie. Er werd gezegd dat ze hun steden niet bouwden, maar ze ‘zongen’ tot bestaan. Toch wortelde diep in deze lichtende beschaving een obsessie met eeuwige stilstand. Uit angst voor verandering en entropie grepen Yllarion’s geheime bewakers in het weefsel van het universum om dissonantie uit te wissen. Deze gewaagde daad ontketende de Event Horizon Cataclysm, die Yllarion uit de kosmische symfonie wist – niet met vuur, maar met een stille, absolute vernietiging.

Terwijl het rijk in stilte verviel, klonk uit de as van Yllarion een laatste fluistering van profetie: Orin. Niet geboren uit vlees, maar ontwaakt in de schemering van een ineenstorting; zij was het laatste flonkerende licht in een universum dat plots in dissonantie en een wanhopige strijd om energie was geworpen. Verbannen door de krachten die haar voorouders trachtten te beheersen, dragend het gewicht van uitgedoofde sterren, besloot Orin de cyclus van lijden die haar volk onbedoeld had veroorzaakt te beëindigen. Met een aangeboren macht over materie, een geschenk van Yllarion’s gebroken hart, begon ze aan een reis om het onmogelijke te bereiken: Orion’s Gate openen. Deze poort zou een baken van hoop zijn dat schittert tegen de oprukkende leegte, een doorgang om het tijdperk van uitwissing te beëindigen.