Orions Galactic Life

ครั้งหนึ่งเคยมีจักรวาลยลลาริออน ลมหายใจที่สองของกาแล็กซี่ – จักรวาลที่เกิดขึ้นไม่ใช่จากการพิชิต แต่จากความสั่นพ้อง มันก่อตัวขึ้นไม่ใช่ด้วยเรือรบ แต่ด้วยการครองผ่านความกลมกลืน: การควบคุมสสารอย่างสมบูรณ์แบบผ่านความถี่ ความทรงจำ และอารมณ์ ว่ากันว่าพวกเขาไม่ได้สร้างเมือง แต่ ‘ร้องเพลง’ ให้มันเกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม ภายในอารยธรรมอันเจิดจรัสนี้ ความหลงใหลในความนิ่งนิรันดร์ได้ฝังรากลึก ด้วยความหวาดกลัวการเปลี่ยนแปลงและเอนโทรปี ผู้พิทักษ์ลับของยลลาริออนได้แทรกแซงโครงสร้างจักรวาลเพื่อลบล้างความไม่ลงรอยกัน การกระทำอันกล้าหาญนี้ก่อให้เกิดมหันตภัยขอบฟ้าเหตุการณ์ ซึ่งลบล้างยลลาริออนออกจากซิมโฟนีจักรวาล ไม่ใช่ด้วยเปลวเพลิง แต่ด้วยการทำลายล้างอย่างเงียบงันและสมบูรณ์แบบ

เมื่อจักรวาลกำลังจมสู่ความเงียบงัน คำพยากรณ์สุดท้ายก็ผุดขึ้นจากเถ้าถ่านของยลลาริออน: โอริน เธอไม่ได้เกิดจากเนื้อหนัง แต่ตื่นขึ้นในยามสนธยาของการล่มสลาย เธอคือแสงสุดท้ายที่ส่องประกายในจักรวาลที่จมดิ่งสู่ความไม่ลงรอยกันและการต่อสู้เพื่อพลังงานอย่างสิ้นหวัง ถูกเนรเทศโดยพลังที่บรรพบุรุษของเธอเคยพยายามควบคุม เธอแบกรับภาระของดาวที่ดับสลาย โอรินตั้งปณิธานที่จะยุติวงจรแห่งความทุกข์ที่ประชาชนของเธอได้เริ่มต้นขึ้นโดยไม่ตั้งใจ ด้วยพลังเหนือสสารที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ของขวัญจากหัวใจที่แตกสลายของยลลาริออน เธอออกเดินทางเพื่อทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้: เปิดประตูโอไรอัน ประตูนี้จะเป็นแสงแห่งความหวังที่ส่องประกายท่ามกลางความว่างเปล่าที่กำลังคืบคลาน เป็นทางผ่านเพื่อยุติยุคแห่งการลบล้าง